Majówka się skończyła. Tata wraca ze szpitala. Czas zacząć ostatni miesiąc nauki. Ciężki miesiąc. Wszystko wydaje mi się jakieś dziwne. Samotność mnie przytłacza. Niewiem jak długo tak wytrzymam. Przeciez bez drugiej osoby nie da się żyć. Da się, oczywiście ale w podstawówce, gimnazjum LECZ nie na studiach. Wkońcu dorosłam by kochać. Szkoda tylko,

If she had wings she would fly away.

Wczorajszy dzień mega. ;) Miałam fajnego gościa :D Chyba zaczynam się przyzwyczajać, że J już nie ma w moim życiu. Czasami sprawdzam wysłane smsy przez Niego, zerkam na zdjęcia. I nasuwa się jedno pytanie - dlaczego? Dlaczego On mi to zrobił? Na dzień dzisiejszy nie czuje niczego specjalnego.. nie tęsknie, nie płacze, nie kocham, nawet nie marze

Moje czekanie nigdy sie nie skończy.

Doskonale wiem co to znaczy czekać. Czekać nie wiadomo na co. Czekać, bo nic innego nie pozostaje. Czekać, czekać, aż upłynie czas.. modle sie do Boga, by zesłał mi to o co całe życie szukam.. jak długo można wierzyć, że się spełni? Jak długo można żyć w samotności?

Który raz stała tam szukając wspomnień.
Obserwując tamtych dni gasnący

I'm dying inside.

Muszę się nauczyć żyć. Jak niemowlę, które przychodzi na zupełnie obcy świat. Zimny, oschły. Jestem zbyt wrażliwa, przejmuje się wieloma idiotycznymi sprawami. To boli. Boli mnie znowu te cholerne życie. Ile jeszcze czekać by coś się zmieniło.. na lepsze? a może ten moment nigdy nie nadejdzie. Może jestem skazana na dno, sama na siebie, może

Kiedyś przyjdzie słońce...

Całe życie szłam sama, wszystkie trudności pokonywałam w samotność, zero wsparcia. Zawsze już tak będzie?

Odnajde znowu siebie, wśród setek odegranych ról, w radości, w smutku, w niebie, odnajde samą siebie znów.

http://youtu.be/kceL-_FmHEQ </3

Ludzi poznajemy po tym, w jaki sposób odchodzą.

Nie chce go już więcej widzieć na oczy!!! Ten durny uśmiech.. powiedziałabym mu do słuchu kilka zdań, ale czy warto? Niewiem co on sobie myśli, jakie ma plany, ale teraz mnie to gówno obchodzi. Dosięgnął dna, totalnie niski poziom.

''Nie, nie będę walczyć o tych, którzy odejdą. Nie dlatego, że myślę, że nie warto, czy nie są dla mnie ważni, ale

Mgła uczuć

Mania. Depresja. Przeplatane nastroje = brak tchu. Ile można mieć tak emocjonalną hustawkę? :> bywa, że mam dość, najchętniej odeszłabym z tego świata ale bywa też, że mówię sobie KURDE JESTEM KIMŚ, JESTEM PEWNA SIEBIE. DAM RADĘ. POKAŻE IM. Ale to nie zmienia faktu, że nie jest dobrze. Może na zewnątrz wszystko ok ale moja dusza jest rozdarta, tak

chęci do życia brak. UMIERAM.

Ból. Emocjonalny. Niepowtarzalny, powodujący opustoszenie w duszy. Nie czuję sensu. Niewiem co ze sobą zrobić.. gdzie się nie rusze od razu natłok myśli ''jestem beznadziejna, nikomu nie jestem potrzebna, kto by spojrzał na takiego paszteta''.. i więcej takich epitetów. Myślałam, że to co czułam kiedyś było bardzo silnym negatywnym uczuciem. Ale